Mijn wandelmaatje

Elke dag trek ik eropuit met mijn hond. We wandelen samen, verdeeld over de dag, meestal anderhalf tot twee uurtjes. Regen, sneeuw, zon, moe, te weinig tijd, zwak, ziek, misselijk: het maakt niet uit. Wij wandelen.

Ik vind dat mijn hond en ik allebei elke dag de beweging nodig hebben, vandaar dat ik er best strikt in ben. Alleen als mijn hond ziek is, lopen we minder!

Ik geniet er meestal enorm van. Of het nou koud is, regent, of dat het zonnetje schijnt, het heeft eigenlijk altijd wel wat. Gewoon samen lopen, af en toe eens een balletje gooien, of samen erachteraan rennen. Lekker in het bos, door de duinen, op het strand, het maakt niet uit. Mijn hond vindt het heerlijk en ik ook.

En de ene keer denk ik me suf, de andere keer is mijn hoofd leeg. Ik zie de getijden veranderen in de natuur. De vogels zingen om het hardst in deze tijd en die kikkers, wat een kabaal!!!! Als je het wilt zien en horen is het echt genieten.

Maar soms hè, heel soms, heb ik er echt geen zin in. Dan ben ik amper vooruit te branden. Ik denk alleen maar: ‘ik heb geen zin, ik heb geen zin, ik heb geen zin’ op de maat van mijn passen. Ik zie geen natuur, hoor geen vogels of kikkers. Ik vind mezelf alleen maar zielig. Hoe mijn hondje ook geniet van het lopen, ik vind het stom.

Daar heb ik nu wat op gevonden. Ik heb Storytel ontdekt. Een betaal app vol met luisterboeken.

Op zo’n moment zet ik op één oor mijn koptelefoon (met het andere oor houd ik de rest van de wereld in de gaten) en zoek ik een tof boek uit dat me inspireert om door te lopen en om mijn negatieve gedachten te doorbreken. Ideaal! Het is voorgekomen dat ik helemaal geen zin had om te lopen en ik uiteindelijk een stuk langer gelopen had dan normaal omdat ik zo’n spannend boek op mijn oor had.

Misschien een ideetje?